Coś się zmieniło. Od pewnego czasu moje koleżanki z pracy prezentują ciekawy, identyczny wzorzec przyswajania pokarmu. Jeszcze niedawno o dwunastej na korytarzu unosił się zapach pizzy i chińszczyzny, teraz porę lunchu znamionuje szczęk otwieranych pojemniczków z bladawą zawartością.  Jeszcze miesiąc temu opuszczały sklepik na parterze, dumnie dzierżąc Snickersa lub Delicje, a teraz nerwowo przerzucają stosy twarożków, szukając tego najbardziej „light”. Zaczęły rozmawiać szyfrem: debatując nad pudełkiem sałaty w sklepiku, rozważają, czy już czas na fazę warzywną, czy jeszcze tylko białko….

Dukan rządzi na naszym piętrze. A po spektakularnym zrzuceniu piętnastu kilogramów przez szefową, która wygląda teraz jak modelka Vouge, stał się nieomal bogiem. Wyznaję, że też przyłączyłam się do sekty…na całe trzy dni. Kiedy czwartego dnia otworzyłam mój jogurt naturalny i rzuciłam okiem na gotowanego kurczaka w pojemniku, zrozumiałam, na czym polega fenomen tej diety: albo zwymiotuję do pojemniczka z jogurtem, albo nie zjem nic.

Po czym z satysfakcją nabyłam w sklepiku drożdżówkę i zjadłam ją na oczach koleżanek. Wszystkie bez wyjątku miały taką minę, jakbym piła właśnie mszalne wino zagryzając garścią opłatków.

Fajnie jest być szczupłym. Na pewno, chociaż rozmiar 38 od dawna omijam na wieszakach, więc nie bardzo pamiętam:-). Ale chyba jeszcze fajniej żyć bez paranoi każdego spożywanego kęsa, bez nieustannego liczenia porcji, zawartości białka, odliczania dni warzywnych i białkowych…Jestem z założenia przeciwna temu, żeby tak bardzo dać się zdominować dowolnej idei, niezależnie od tego, czy jest religijna, polityczna czy żywieniowa.

Jestem anty- dietowcem. Co wyznaję ze smutkiem, ale niezbyt dużym. Zwłaszcza, że mam poczucie wolności – za trzy godziny zejdę na dół i wybiorę sobie coś, na co w tym momencie mam ochotę, czy to będzie sałatka, czy chińska zupka, i zasadniczo Dukan może mi nagwizdać (zwłaszcza w zupkę).

No dobra, obnażę się – może nie dosłownie, bo to nie blog dla dorosłych, ale metaforycznie. Już kiedyś zwierzałam się ze swoich nałogów (o czytaniu kompulsywnym), a teraz przyznam się do jednej z  moich bardzo słabych stron.

Mam rodziców informatyków. Cierpienia z tym związane może zrozumieć tylko ktoś, kto też we wczesnym dzieciństwie bawił się taśmami od maszyn liczących, a później uznawał delety i entery za nieodłączny element rodzinnych kolacji. Prawdopodobnie trauma z lat dziecinnych sprawiła, że przez całe życie skrupulatnie i konsekwentnie unikałam komputerów.  Jednak życie zmuszało mnie do podejmowania pewnych działań. Kiedy zaczęłam tłumaczyć filmy, nauczyłam się obsługi Worda. Kiedy jednak zaczęłam moją pierwszą etatową pracę, stanęłam przed nowymi wyzwaniami. Pamiętam mój pierwszy dzień w pracy, kiedy otworzyłam komputer, przygotowałam materiały i…zastygłam w niemym cierpieniu. Po czym starannie wykaligrafowałam na pierwszej stronie firmowego notesu najważniejsze zagadnienie do rozwiązania: „co zrobić, żeby tych kratek w tabelce zrobiło się więcej?”. Nauczyłam się w końcu Excela, bo musiałam.

Założenie bloga jest dla mnie kolejnym milowym krokiem w edukacji. Wszyscy szydercy, którzy robią to z zamkniętymi oczami i palcem w uchu, proszeni są o pełne uszanowania milczenie. Dla mnie to jest jak nauka jazdy na jednokołowym rowerze.  Rozgryzam powolutku kolejne etapy, z namaszczeniem studiując samouczki i poradniki (no dobra, możecie się śmiać, co mi tam). Czasem oczywiście nie wystarczają, i wtedy dzwonię do mojego ulubionego szwagra, który (co za zaraza!) też jest informatykiem. Ulubiony szwagier, kryjąc dyskretnie pobłażliwy uśmiech za puszką z piwem, pokazuje mi trzema kliknięciami, jak zmiejszyć to cholerne zdjęcie, które nijak nie ma prawa zmieścić się na blogu. No i umiem, i zamieszczę ( kiedy tylko nauczę się sama zgrywać te zdjęcia z aparatu:-)), a co! Na razie patrzę z podziwem na przykład na bloga Pampersy, pełen wyrafinowanych cudeniek, linków, obrazków i takich tam różnych, niedostępnych dla mnie na razie gadżetów.

No i widzicie, jaka ja zdolna? Linki się na przykład nauczyłam wstawiać (a przynajmniej tak mi się wydaje – bo nie wiem, czy działają, póki co), a jeszcze wczoraj nie umiałam.

A teraz dziękuję za uwagę. I pozdrawiam. I nie śmiać mi się, proszę. Bo się zamknę w sobie.

PS Aaaaa, cholera, jednak nie umiem wstawiać! Zaraz potrenuję jeszcze raz! No dobra, przerwa techniczna na trening!

PS 2 No, chyba się w końcu nauczyłam, przynajmniej u mnie działają. Poczekajcie jeszcze chwilę, a będą zdjęcia, może nie rodziny, bo rodzina nie chce, ale kota? Uff, to była ciężka praca. Wolałabym ogródek skopać!

Mam wrażenie, że od jakiegoś czasu działam na autopilocie.  Wyłączam wszelkie zbędne opcje i wykonuję zadany program. Wstać, ubrać się, małoletnich oporządzić, zawieźć. Jedyna loteria to: spóźnią się dzisiaj do szkoły czy nie (zazwyczaj się wyrabiamy), oraz: zdążę zjeść rano tosta, czy nie (zazwyczaj nie zdążę).

Godzina w korku (opcja niepewności – od 50 minut do półtorej godziny). Osiem godzin pracy, która ostatnio jest irytująca na maksa: bo powinnam redagować tekst przygotowany przez tłumacza, a poprawiam błędy w tłumaczeniu na poziomie podstawówki, sprawdzam banalne informacje (wczoraj zgłębiałam problematykę wyścigów na Służewcu) i wkurzam się, że odwalam robotę za kogoś, kto za ten tekst dostaje tyle, ile ja za miesiąc pracy. Again – godzina w korku.

Drugi etat- wsadzić pranie, złożyć pranie. Rozpakować zmywarkę, spakować zmywarkę. Przegrzebać plecaki małoletnich w poszukiwaniu spleśniałych bananów, cieknących soczków i Bardzo Ważnych Karteczek (typu: jutro jedziemy na wycieczkę, wyjazd o 7.30, proszę dać dziecku 20 złotych). Nakłonić (opcja niepewności- wystarczy polecenie, czy trzeba będzie użyć szantażu i groźby) do odrabiania lekcji i pakowania książek. Odkurzyć, zebrać stosy ciuchów, kubków i książek, które w czasie mojej nieobecności rozniosły po domu krasnoludki. Dać młodym kolację. Jedna robota ekstra, zanim padnę (na co jeszcze mam siły: umyć podłogę? poprasować? poskładać kłąb ubrań w którejś szafie?). Zagonić młodych do mycia i do łóżek (opcja optymistyczna – uda mi się jeszcze chwilę pogadać z Miśkiem i poczytać Loli).

22 – ze zmęczenia nie mogę się zdecydować, co by tu zjeść. Wyjadam pół lodówki. I padam. Padam na kanapę, Kota mości się na moim brzuchu i tak leżymy, niemrawo łypiąc okiem to na książkę, to na Comedy Central albo Fox Life.  Wraca mąż, równie zmaltretowany jak ja.  Czasem uda nam się nawet pogadać….jak jeszcze mamy siły.

Autopilot wciąż na chodzie, bo gdybym go wyłączyła, zaczęłabym się zastanawiać, czy na pewno ma sens to, co robię. I czy naprawdę chciałam pracować. Zamiast być w domu, spokojnie gadać z dziećmi, gotować im zdrowe obiady i grzebać w ogródku.

Mam nadzieję, że to chwilowa frustracja, spowodowana ogólnym pozimowym spadkiem formy. Bo jak nie, to nawet autopilot mi się wyładuje:-( A ja zacznę żywić niezdrowe uczucie dogłębnej zazdrości w stosunku do Mamrotki i innych matek, które  mają lepiej poukładane w głowach, niż ja. I generalnie są lepszymi matkami, niż ja, chlip, chlip. Bo bez jaj, w te teorie, że nie ilość, ale jakość czasu z dzieckiem się liczy, to ja, przepraszam, ale nie wierzę.

O matko, przeczytałam to, co napisałam i składam niniejszym uroczystą obietnicę: następna notka będzie lekka i zabawna. Choćbym miała z nią czekać dwa tygodnie! Jak się wygrzebię z dołka, wznawiam działalność. Howg!

Wczorajszą notkę pisałam podwójnie zdołowana. Siedziałam właśnie przy mojej prawie dziewięćdziesięcioletniej babci. Mama wyrwała się na kilka godzin jak więzień na przepustkę. Przypuszczam, że podobnie się czuła.

Babcia wróciła do stanu dzieciństwa – tylko nie ma w tym stanie radosnego oczekiwania na rozwój, na kolejne postępy. Jest mycie, przewijanie, karmienie i opatrywanie prawie stukilowego, bezwładnego ciała. Mama wykonuje swoje obowiązki z precyzją szwajcarskiego zegarka – zastrzyki, opatrunki, leki i karmienie – dzień i noc, 24 godziny na dobę. Mówi, chodzi, gotuje, sprząta, czasem się nawet uśmiecha. Równocześnie widzę, jak powoli zamienia się w kliniczny przypadek ciężkiej depresji.

Wiecie dlaczego? Bo w tym całym wysiłku siedzi splątany kłąb zależności, poczucia obowiązku, mega poczucie winy przeplatanej niechęcią. Tylko miłości nie ma.

Każdy dostaje tyle, ile włożył. Śmieszne, że zrozumiałam to, dopiero kiedy dorosłam. Nigdy nie widziałam, żeby babcia przytuliła mamę, powiedziała – kocham cię – , pocałowała. Ja na mojej matce wieszam się nieustannie. Jestem starą babą, a wciąż mam organiczną potrzebę, żeby poczuć się bezpiecznie w cieple jej ramion. I zawsze to dostaję- zawsze mam jej uwagę, czas i stuprocentowe przekonanie, że w razie czego będzie bezpiecznym portem. Mam też pewność, że gdyby co, to nie będę miała problemu, żeby karmić, przewijać i masować. Bo ją kocham. Proste, nie?

Tylko czasem ogarnia mnie taki lęk. Czy moje dzieci przytulą mnie, kiedy będę stara? Czy włożyłam tyle, żeby dostać coś z powrotem?

Rany, chyba nurzam się od wczoraj w smutku…Dobra, głęboki wdech i idę przytulać małoletnich. Tak, żeby wystarczyło na najbliższe pięćdziesiąt lat.

Miałam mieć zupełnie zwyczajny weekend. Stos prania czekał przy desce, długa lista zadań bojowych dla męża leżała na kuchennym blacie, a kwiatki wołały o przesadzenie.  Rozsadzałam właśnie pracowicie  sadzonki pomidorków koktajlowych i zżymałam sie na męża, który bawił sie pilotem, zamiast realizować  kolejne punkty z listy. Zawołał mnie do domu tak dziwnym głosem, że polazłam, jak stałam, w brudnych butach i z rękawicami i łopatką w ręce.

No, i mój zwyczajny weekend się skończył.

Wiem, prezydent, czołowi politycy, rodziny katyńskie, to ma swoją wagę. Ale tak naprawdę przecież chodzi o to, że sto osób wyszło w sobotę rano z domu, pocałowało kogoś na do widzenia, może obiecało coś przywieźć dziecku, albo poczytać na dobranoc, kiedy już wrócą. I nie wrócą. I w ciągu kilku minut życie tych, którzy zostali w domu, zmieniło się na zawsze. Całe życie będą dzielili teraz na przed…i po. I już nic nigdy nie będzie takie, jak było.

Tak, wiem, ludzie umierają codziennie, ale ta…masowość, totalność tej śmierci  wtłoczyła mi z powrotem do gardła wszystkie frazesy, jakie człowiek mówi w takich okolicznościach.

Wsiadłam w sobotę po południu w samochód, żeby kupić coś do jedzenia. Przelatywałam wszystkie po kolei stacje, wszędzie to samo. Wsadziłam do odtwarzacza wyciągniętą ze schowka po omacku płytę. Po chwili okazało się, że to Sting śpiewa  „How fragile we are”.

Tę notkę pisze kobieta, której mąż praktycznie co kilka dni wsiada do samolotu.  I co ta kobieta ma zrobić? Kiedy rzeczywistość krzyczy dzisiaj do niej z każdej gazety i programu telewizyjnego, how fragile we are? Bo na co dzień staram się o tym zapomnieć. Żeby nie zwariować.

Boicie się śmierci? Bo ja boję się tego, że gdybym umarła, ktoś by cierpiał. I boję się być tym, kto zostanie. Czyli boję się, choć trochę „naokoło”. Jednak.  Smutno mi.