Cały śliczny, duży i pełen lodów, kuszących i zimnych. Lody są magnesem i przyczyną codziennych pielgrzymek do źródła szczęścia- sklepowej zamrażarki. Jako, że po kilku dniach znudziło mi się codzienne maszerowanie z młodą po lody, zrzuciłam ten obowiązek na Miśka. Wczoraj jednak Lola uznała, że poradzi sobie sama.

– Mamo, ja pójdę całkiem sama, plizzz – żebrała – będę grzeczna. I będę uważać na samochody-

– I na rowery- dodała po namyśle, szukając w myślach potencjalnych zagrożeń – i na psy. I na ludzi też –

Ponieważ nie przyszły mi do głowy żadne kontrargumenty, dałam jej dwa złote i z lękiem w sercu pozwoliłam iść. Oczywiście już po 5 minutach tkwiłam na końcu ulicy, nerwowo wypatrując, czy wraca.  W końcu zobaczyłam wlokącą się chudą figurkę Loli.

– I co, udało się? –

– Noooo – zawahała się Lola – właściwie to trochę tak, a trochę nie –

– No, ale w końcu masz loda? – spytałam – czyli go kupiłaś? –

– Nie kupiłam, ale mam. Bo jak spytałam pani w kasie, czy ten pieniążek wystarczy mi na loda, to taka pani, co stała za mną, to się zaśmiała, i powiedziała, że ona zapłaci za mojego loda-

Upss,  nagle spojrzałam na moje dziecko jakby na nowo. No tak, zasadniczo powinno mi to wcześniej wpaść do głowy. Wyszargane w błocie dżinsy, bluzeczka cała w granatowych plamach z akwareli po zajęciach plastycznych, smętnie zwisająca z włosów gumka i włosy z lekka obklejone dżemem z naleśników. Do kompletu obdrapane łokcie, czarna żałoba za paznokciami (znowu robiła pogrzeb jakiemuś ślimakowi), czerwone łapki i fioletowe sińce pod oczami (to akurat nie moja wina, tylko efekt alergii).

– Jezu, wygląda jak dziecko z popegieerowskich baraków – przemknęło mi przez myśl i zrozumiałam dobre serce pani z kolejki.

– A gdzie pieniążki? – spytałam z nadzieją, że przynajmniej zarobiłam na tym obciachu 2 złote.

– Nie mam – Lola podniosła na mnie oczęta – bo jak wrzucałam do kosza papierek, to niechcący wrzuciłam też pieniążka. Ale pomyślałam że to dobrze, bo na pewno przyjdzie bezdomny piesek i znajdzie ten pieniążek i kupi sobie pyszną kość, prawda?

– Prawda – westchnęłam, robiąc w duchu postanowienie, że jednak następnym razem założę jej czystą sukienkę i uczeszę przed wyjściem. Co tam, właściwie powinnam ją namoczyć w Vanishu, zanim puszczę miedzy ludzi.  A sama przez jakiś czas będę unikać sąsiadów…

I tak przemykam się opłotkami ciężko zawstydzona po moim sobotnim wystąpieniu. Na śmierć zapomniałam, że moim niezwykle katolickim osiedlu odbywają się tzw Majówki – wiecie, się zbierają, pieśni śpiewają – nawet lubię posłuchać, bo dla ucha przyjemne. No ale zapomniałam, i akurat o tej porze zebrało mi się na wykopywanie wyjątkowo upartej kępy traw pod płotem od ulicy. Po przeciwnej stronie – placyk, gdzie się odbywało spotkanie. Staropolskim obyczajem pomagałam sobie w ciężkiej pracy, rzucając wyjątkowo soczystymi wiązankami. Nagle kolejne -kurrr.. zamarło mi na ustach, wyprostowałam się, wyjrzałam, a na placyku grupa miłych sąsiadów patrzyła na mnie z lekką zgrozą. I milczącym potępieniem. Najpierw to, teraz żebrzące dziecko. Oj, skończą się obiadki, skończą. Ale wstyd!

O – taki grad znalazłam wczoraj na trawniku. Najpierw przetoczyła się mega burza z piorunami, później spadł grad, zaścielając gęstą masą cały ogródek i łamiąc moje przepiękniaste tulipany. Cholera by wzięła taką pogodę! Jeszcze mi deszczu żab brakuje. I zarazy ewentualnie.

Za to po burzy wybrałyśmy się z Lolą na spacer kaloszowy i zbieranie ślimaków z ogródka. Ślimaki skrupulatnie zgromadzone w wiaderku (- Uważaj, nie rzucaj nim tak, mamusiu! Czy byłoby ci przyjemnie, jakby jakiś olbrzym tobą rzucił? -), udały się następnie na wycieczkę  aż na wielkie boisko, gdzie Lola zapewniła im wszelkie atrakcje łącznie ze zjeżdżalnią z liści i przekąską z moich połamanych tulipanów. Szczerze liczę na to, że zachwycone wypoczynkiem, nie wrócą prędko na stare śmieci. Niestety, druga tura wycieczkowiczów zwiała. Zawołałam Lolkę na kolację, a wiaderko ze ślimaczą masą zostało na ścieżce. Dzisiaj rano szłam do samochodu, przyznaję, nie patrząc pod nogi. Nagle usłyszałam solidne chrupnięcie. Auć. Odruchowo cofnęłam sie w bok, i znowu – chrup. To ostatni maruderzy, w szalonym pędzie, od wczorajszego wieczoru pospiesznie opuszczali wiaderko. Próbowałam zamaskować ślady zbrodni, zanim nadbiegła Lola. Dwa truchełka skopałam w trawę, trzeciego nie zdążyłam. Więc stanęłam na nieszczęsnych ślimaczych zwłokach, łudząc się, że Lola w porannym pośpiechu nic nie zauważy. Niestety, jej sokole oko natychmiast wypatrzyło ślimaczki.  – Oj, biedactwa, kto wam to zrobił – lamentowała ekologicznie zorientowana Lola  – tylko bandyci krzywdzą niewinne zwierzątka! No, pomóż mi mamusiu, trzeba im zrobić pogrzeb. –

Naprawdę się zestresowałam, nie chciałam wszak być zaliczona w poczet antyekologicznych bandziorów. Pod stopą miałam miękkie ciałko, a przed sobą oskarżycielsko patrzącą córkę.

– To może przynieś szybko małą doniczkę, schowamy je tam, OK? – zaproponowałam słabo,  a kiedy Lola posłusznie pobiegła, czym prędzej odkleiłam się od ślimaka (hmm, w większości, powiedzmy) i ukryłam trupa, wprawdzie nie w szafie, ale w kępie irysów. Też miłe miejsce spoczynku, nieprawdaż?

Udało nam się na tyle szybko przeprowadzić ceremonię pogrzebową, że nawet nie spóźniłyśmy się do zerówki. Ale ślimaczą traumę mam teraz, że hej.  Modlę się tylko, żeby Lola nie zapałała też tak wielką miłością do mszyc, pędraków i gąsiennic, bo mój ogródek może nie przeżyć tych ekologicznych metod uprawy….

Pimpek jest misiem Loli, jak łatwo się domyślić, misiem petshopowym. Upragniony prezent urodzinowy od cioci, okazał się podwaliną dorastania mojej córki. Mała dziewczynka, która żądała trzymania za rękę przy zasypianiu, znienacka oświadczyła  – Teraz już mogę spać sama – . Po czym przytuliła Pimpka do chudej piersi, zgasiła światło i powędrowała do łóżka. Od tej pory faktycznie sama zasypia i nie wędruje w nocy do łóżka mamy – no bo po co, skoro ma Pimpka?

Pimpek wędruje tam gdzie my – ostatnio cudem uniknął przeżucia przez osła i utopienia w Bałtyku, ale za to przejechał się kolejką w Legolandzie. Niestety,  prawdę powiadają w mądrych badaniach, że najwięcej wypadków zdarza się w domu. W dniu powrotu z weekendu Pimpek zapadł na tajemniczą chorobę. Doktor Lola po dokładnym wywiadzie przekazała mi, że objawy to: gorączka, ból brzucha, plamy na twarzy i uszach, skręt kiszek i złamanie nogi (do tej pory nie wiem, co to było, mam tylko nadzieję, że nie zaraźliwe). Lola, przejęta stanem pacjenta, starannie zagipsowała mu łapkę taśmą klejącą, podała zastrzyki, a następnie przyniosła mi Pimpka,żeby sprawdziła mu temperaturę. Macam – ki diabeł? – faktycznie ciepłe ma to czoło….Uznałam, że uległam sile sugestii, zaordynowałam mu chłodne okłady i poszłam rozpakowywać bagaże.  Kwadrans później weszliśmy z mężem do pokoju – przy buzującym ogniem kominku stała Lola z Pimpkiem w ręce. Lola miała na buzi wyraz absolutnego szoku, oczy jak spodki, a kiedy spojrzałam na Pimka, natychmiast zrozumiałam dlaczego…Biedakowi jego waciaty, puchaty mózg kłębił się i wylewał z dziury po czółku. A czółko gdzie? Skwierczało pogodnie na zewnętrznej szybie kominka!

Łagodnie wyjęłam dogorywającego Pimpusia z jej rąk, a wtedy Lola się odblokowała i w milczeniu popędziła na górę, gdzie natychmiast zamknęła się w swojej szafie. Nie wiedziałam przez chwilę, kogo ratować – Pimpek na pierwszy (co tam, nawet na dziesiąty) rzut oka wymagał natychmiastowej pomocy medycznej. Z drugiej strony – jeszcze mi się Lolka zatnie w szafie i w przenośni? Na szczęście mąż zachował przytomność umysłu. Upchnął flaki Pimpka do środka Pimpka i taktownie schował denata, po czym popędziliśmy ratować dziecko. Dziecko wyciągnięte z szafy wpadło w histerię, napędzaną poczuciem winy. Okazało się, że wcześniej przyłożyła miśka do ledwie ciepłej szyby kominka, żeby wywołać gorączkę (swoją drogą, to chyba podchodzi pod zastępczy syndrom Munchausena). Ta sama szyba 10 minut później okazała się, hmmm, morderczo gorąca.

Udało nam się w końcu uspokoić biedną Lolę obietnicą przeprowadzenia szybkiej, ratującej życie i farsz Pimpka, operacji.  Operacja na otwartym mózgu  była długa i skomplikowana,  wymagała pełnego zaangażowania chirurga i asystentki, a także zniszczenia kawałka welurowej zasłony. Z prawdziwą radością donoszę jednak, że zakończyła się pełnym sukcesem. Pimpek znów jest wśród nas i cieszy oko swoją stylową….czapeczką. A jedynym poszkodowanym w wypadku jest kominek, z którego nijak nie można zeskrobać smętnych resztek Pimpka. Memento takie…Poniżej na dowód przedstawiam pacjenta, który jak widać odzyskał apetyt na swoje ulubione ciasteczka.