– Mamo, jaka ty BYŁAŚ piękna! – wykrzyknęła moja córka oglądając stary album ze zdjęciami.

– Ale BYŁAŚ chuda! – to spontaniczny komentarz mojego syna na widok zdjęć z przedmałżeńskich jeszcze wakacji.

– Ale BYŁA z nas fajna para – rozmarzył się nostalgicznie mąż, podziwiając zdjęcia ślubne.

Jasne. Od dziś ogłaszam zakaz oglądania jakichkolwiek zdjęć. Spalę albumy w kominku. Wykasuję z komputera. Nie, nie, i jeszcze raz nie!  Takie komentarze kojarzą mi się z westchnieniem mojej cioci Ziuty:

– A byłaś takim ładnym dzieckiem. Niesamowite, jak to się ludzie zmieniają –

Czuję się urażona. I oficjalnie zażądam satysfacji. Od całej rodziny.

Każdy z nas ma coś, co jest dla niego święte. Coś nietykalnego, czego będzie bronił jak niepodległości.

Misiek przyszedł  wkurzony, kiedy kolega z klasy brzydko, choć nieprecyzyjnie, wyraził się o Miśka mamusi. Tak, był wkurzony, a nawet oburzony i bardzo przejęty. Jednak nie skłoniło go to do rękoczynów ani innych gwałtownych posunięć. Biada jednak temu, kto śmiałby wyrazić się obelżywie o jakimkolwiek piłkarzu Chelsea. Ostatni frajer, który  odważył się to zrobić, skończył na podłodze szkolnego korytarza. Bo CHELSEA JEST ŚWIĘTOŚCIĄ NIETYKALNĄ.

Do Loli przyszedł ostatnio dziadek. Mój ojciec uwielbia wnuczkę,  ale ma skłonność do nieprzemyślanych wypowiedzi. Kiedy więc Lola przybiegła do niego i pokazała swojego nowego petshopa, dziadek rzucił lekko – A, to te paskudne stworzenia z wielkimi głowami. Ale obrzydlistwo –

Co kosztowało go utratę łask wnuczki, a mnie piętnaście minut pocieszania zanoszącej się szlochem siedmiolatki, którą zraniono w sposób niewybaczalny. Obrażono jej świętość, jej ukochane ponad wszystko petshopki. Tak, wiem, to dziwne. Bo faktycznie  sa to ohydne plastikowe stworki z wielkimi głowami. I długo muszę się zbierać, żeby móc Loli przytaknąć, że, tak, są absolutnie słodkie, a już szczególnie ten pancernik. Brr. No, ale ŚWIĘTOŚCI SIĘ NIE KALA.

 U mnie ten system działa na zasadzie, która praktykowałam w dzieciństwie: „moją siostrę mogę bić tylko ja”. W związku z tym ja krytykować mogę, ale reszta świata niech się ma na baczności! Zwłaszcza wyrażając się nieładnie o książkach Kinga albo o moim abso – kurna – przepięknym ogródku!

Na pociechę przyznam, że bez drgnienia powieką znoszę wszelkie insynuacje na temat braków umysłowych i wizualnych moich i mojego potomstwa, żeby nie było, że taka drażliwa jestem:-)

Czy też macie takie nietykalne tematy? Które was zagotowują do białości?

– Mamo, mogę z tobą spać?- przymilił się Misiek. – nie ma taty, a samemu mi smutno, no i ja nie chrapię- kusił.

Fuknęłam, że jest już za stary  na spanie z mamusią, ale w sumie co tam, carpe diem. W końcu jest już taki wielki, że niedługo będzie mnie pytał, że Kasia czy inna Jola może przenocować w jego pokoju (albo nawet nie zapyta…). Wzruszają mnie więc  coraz rzadsze momenty, kiedy czuję, że jest jeszcze małym synkiem mamusi.

– No dobra, młody, kładź się u mnie- zezwoliłam łaskawie. Kiedy koło północy dotarłam do łóżka, na mojej poduszce czekał już Kajtek- wiekowy miś, którego w przypływie wdzięczności pożyczył mi mój strasznie dorosły syn. Sam Misiek spał w jakimś dziwnym, skłębionym kokonie pościeli, z którego wystawała tylko jedna, lodowato zimna stopa- i rzeczywiście nie chrapał.

 Ledwie udało mi się porządnie rozgrzać w pościeli, a Morfeusz już mi machał radośnie na horyzoncie, usłyszałam cichutki tupocik. Lola, mała jak skrzacik w długiej koszulince, tuląc do brzucha pluszowego jednorożca, skradała się na palcach do mojego łóżka.  No dobra, niech jeszcze i to, nie miałam już siły, żeby ja holować z powrotem.

W środku nocy obudziłam się z koszmarnego snu o gigantycznej ośmiornicy, która wyciskała ze mnie resztki tlenu.  Lola ciasno oplątała mnie lodowatymi rękami i nogami, na twarzy miałam rękę Miśka, a na brzuchu kotkę, która zirytowana fuknęła, kiedy usiłowałam złapać oddech. Ostrożnie wyplątałam się z Lolczynych objęć (ciekawe, że w nocy Mała wydaje się być złożona wyłącznie z dużej ilości patykowatych kończyn), przepchnęłam śmiertelnie urażonego kota w okolice nóg, i odłożyłam rękę Miśka na brzuch Miśka.  Misiek zawarczał głucho, zgrzytnął zębami, całkowicie przytomnym głosem powiedział- odczep się od tej piłki!-, po czym znowu zasnął. Po chwili poczułam, że niezależne kończyny Loli sondują otoczenie i znowu powoli oplatają moje nogi. Zaczęłam odpływać w niespokojny sen, kiedy usłyszałam drapanie w wykładzinę. Kot dawał mi do zrozumienia, że już czas na siku i poranną przebieżkę. Rzut oka na budzik- rany, 5.15!  Wstałam, wypuściłam kota, ale kiedy położyłam się z powrotem,  nie mogłam już zasnąć. Leżałam sobie sennie, Lola, teraz ciepła i zgrzana, sapała mi do ucha przez sen, Misiek cicho pomrukiwał. Za oknem koty wywrzaskiwały swoje uczucia całemu światu, budzik tykał, niebo robiło się coraz jaśniejsze.

I znowu złożyłam sobie uroczystą obietnicę, że to Ostatni Raz, kiedy pozwalam dzieciom spać ze mną. Do następnego razu…

Bądźmy szczerzy – rzadko zdarza się nam spędzić dłuższy czas razem, 24 godziny na dobę. Zazwyczaj spędzamy czas w podgrupach, albo wszyscy razem, ale krótko. W takich chwilach, jak wspólny tydzień na wyjeździe, intensywnie ujawniają się nasze dobre i złe strony, które zazwyczaj są niezbyt zauważalne.

Misiek ujawnia swoją naturę urodzonego naukowca. Zatopiony w lekturze, z rzadka podnosi znad niej wzrok, co sprawia, że dopiero po pewnym czasie orientuje się, gdzie aktualnie przebywamy. Za to kiedy już się zorientuje, stara się wszystko analizować i sprawdzać. Snorkeling na rafie koralowej nie liczy się, jeśli wszystkie zobaczone ryby nie zostały zlokalizowane w podręcznym atlasie ryb. Temperatura wody i powietrza nie jest czymś godnym uwagi, jeśli nie jest opisana na tablicach informacyjnych. Wszystkie napisy muszą zostać przetłumaczone, i naprawdę nie interesuje go fakt, iż nie znamy arabskiego.

Lola na co dzień ukrywa fakt, że tak naprawdę jest zrzędliwą staruszką.  Na wyjeździe rzeczywistość ją uwiera. Za zimno-  za gorąco. Jest głodna co godzinę – ale jedzenie nie takie. Piasek gryzie, słońce parzy, nogi bolą. Woda za ciepła, sok za słodki. Misiek się z niej śmieje, a tata krzywo spojrzał. I dlaczego w Egipcie nie ma petshopów!? Przed natychmiastowym uduszeniem ratuje ją fakt, że wszyscy jesteśmy wystarczająco zrelaksowani, żeby to znosić.

Mąż stara się nam zrekompensować wieczną nieobecność, co przybiera czasem dość uciążliwe formy. Gdyż albowiem jest typem kaowca, czyli: zapewnię – wam – rozrywkę – choćby – po – trupach.  Z trudem akceptuje więc fakt, że odmawiamy pozowania na tle kolejnej palmy, rodzinnej gry w karty czy wspólnego nurkowania.  Nasz rozbuchany indywidualizm jest według niego zwykłą niesubordynacją. Na szczęście góra po trzech dniach mąż ulega naturalnemu wakacyjnemu marazmowi i wszystko zaczyna toczyć się swoim flegmatycznym rytmem.

Ja bardzo nie lubię hoteli. Przez kilka pierwszych dni intensywnie próbuję udomowić otoczenie. Do granicy zaburzeń obsesyjno – kompulsywnych: codziennie układam ubrania w szafach, składam w kostkę brudne skarpety i myję w umywalce znalezione muszelki. W dodatku wyłażą wtedy ze mnie wszystkie, normalnie głęboko ukryte paranoje matki – kwoki: że dzieci się utopią, że zginą, że zachorują. Kiedy już się uporam  z moimi obsesjami, staję się całkiem fajna, bo wreszcie nigdzie się nie muszę spieszyć, popędzać dzieci i patrzeć na zegarek. No, ale wtedy zbliża się czas wyjazdu i znowu popadam w paranoję: na pewno czegoś zapomnę spakować, dzieci zginą na lotnisku, samolot nie odleci….Nie jest lekko:-)

O dziwo, wbrew temu, co napisałam, zazwyczaj bawimy się bardzo dobrze. Bo nie wiem, jak u was, ale w moim domu główną przyczyną konfliktów i utarczek jest stres wynikający z pośpiechu i zmęczenia.  A kiedy się nie spieszymy, stajemy się łagodni jak baranki i wyrozumiali dla własnych słabości. Poza tym, kiedy patrzymy na wady innych, nasze własne wydaja się jakby mniejsze:-) Prawda?