Mam zakwasy i zachrypłam. Było fantastycznie. Trochę piłyśmy, dużo się śmiałyśmy i potwornie dużo gadałyśmy. Nie pamiętam już, kiedy zrobiłam coś tak bardzo i wyłącznie dla siebie, bez nieustannego pamiętania o odpowiedzialności, rodzinie i obowiązkach. Zniknęły mi co najmniej cztery zmarszczki:-) Najważniejsze, że Ania jest wciąż zdecydowanie moją Anią i nawet nie potrafię poczuć odrobiny irytacji, że wygląda dokładnie tak, jak w wieku 17 lat:-)

Zrelaksowana mogę pomyśleć wreszcie o zabawie, w którą wciągnęła mnie Mamrotka, mój prywatny mistrz ciętej autoironii. W końcu mistrzowi się nie odmawia…

Na szczęście jest wiele rzeczy, które lubię, mam tylko kłopot z gradacją ważności, więc będzie bez gradacji:

1. Lubię wiosnę. Zaczynam ożywiać sie w okolicach kwietnia i do końca czerwca tkwię w stanie euforii, bez przerwy łażę po lesie, wącham, dotykam i czołgam się po ogródku, w upojeniu gmerając w mokrej ziemi.

2. Kisiel. Truskawkowy, ciepły, w dużym kubku,  jest dla mnie żywieniowym odpowiednikiem koca i przytulanki.

3. Lubię niezamierzenie złą literaturę – polskie kryminały z epoki głębokiego komunizmu, powieści dla młodzieży z tamtych lat typu książki Paukszty, kulawe horrory wywołujące w czytelniku chichot zażenowania i romase historyczne nasycone fascynującymi detalami odzieżowymi (te wszystkie mitenki, toczki, mufki i krynoliny). Beletrystyczny odpowiednik kisielu:-)

4. Lubię Moją Świętą Godzinę. Wywalczaną kłami i pazurami od zaborczej rodziny. Moja Święta Godzina zaczyna się przed 22 (i rzadko trwa aż godzinę), kiedy zapędzam małolatów do łóżka i grożę najstraszliwszymi konsekwencjami w rodzaju odcięcia języka za zakłócenie mi spokoju. Czynniki składowe: kanapa, koc, bardzo puchata poduszka, wielki kubek gorzkich ziółek, wafelek, stosik książek i gazet. Przerwanie Mojej Godziny przez męża (nieuzasadnione żądania konwersacji) albo dzieci (mamo, pić), skutkuje irytacją na granicy wybuchu.

5. No właśnie – lubię gorzkie ziółka. Przeznaczenie lecznicze jest mi obojętne – nieważne, czy są na cellulit czy na prostatę, grunt, żeby były gorzkie i gorące. To już jest moje drobne kulinarne zboczenie, ale co tam, przyznam się:-)

6. Mój dom. Jest dla mnie bazą, początkiem i końcem podróży. Lubię momenty, kiedy jestem w nim sama, a w pokoju porusza się tylko delikatna mgiełka kurzu w promieniach słońca. Ale lubię też, kiedy wszędzie trzaskają drzwi, słychać dziecięcy śmiech, a na schodach jest pełno zabawek i ciuchów. A najbardziej lubię chwilę, kiedy wracamy z jakiegoś wyjazdu, stawiamy walizki, kot się plącze pod nogami cały szczęśliwy, a dzieci biegną do swoich pokoi odkrywać swoje skarby.

7. Lubię taką staruszkę, która chodzi po moim osiedlu wieczorem. Bardzo, bardzo starą. Codziennie, niezależnie od pogody, podpierając się na drewnianej lasce, robi 4 rundy naokoło osiedla. Jest w tym wzruszająco zdeterminowana. Zawsze mam ochotę zapytać ją, czemu to robi, dla zdrowia, czy z nudów, czy z nadmiaru energii, ale nie śmiem przerwać jej koncentracji. Puk, puk, puk – czas między stuknięciami laski wystarcza tylko na „dzień dobry”, i „ładny mamy dziś dzień”.

8. Mój samochód. Dla mnie samochód równa się wolność. Nie dlatego, że lubię odjeżdżać z rykiem tłumika w stronę zachodzącego słońca. Ale po dwóch latach na prowincji bez samochodu cenię go za niezależność i poczucie swobody. Mój samochód ma na imię Stefan:-)

9. No dobra, przyznaję – was lubię. I nie tylko za to, że piszecie ładną polszczyzną bez błędów ortograficznych, dzięki czemu mój redaktorski umysł odpoczywa:-) Głównie za te cechy, które lubię u moich „realnych” przyjaciół – poczucie humoru, dystans do siebie, ciepło i normalność.

10 zamiast punktu dziesiątego szybciutko wymienię to, czego nie lubię, bo pęknę: nie lubię ślimaków bez skorupy, fanatyzmu w jakiejkolwiek postaci, prasowania i niechlujnych scenariuszy. Uff, już mi lepiej. To skupianie się na rzeczach, które lubię, sprawiło, że poczułam się tak niezdrowo pozytywnie….

Poznałyśmy się w ogródku u mojego sąsiada, kiedy miałyśmy 9 lat. Pięć minut później poszłyśmy robić wyścigi żab. Dziesięć minut później pokochałyśmy się nad życie.

Od tej pory byłyśmy jak Flip i Flap, jak Wallace i Gromit, jak..no wiecie, o co chodzi. Łaziłyśmy na długie spacery, czytałyśmy te same książki, kochałyśmy się dla wygody w tych samych chłopakach, i bez przerwy, do upadłego mieliłyśmy ozorami. Ja  byłam roztrzepana i nieco cyniczna w sądach, ona była idealistyczna i uduchowiona.  Ona zakochiwała się rozważnie, ja skakałam z kwiatka na kwiatek. Nigdy się nie pokłóciłyśmy. Żadnych cichych dni, obmawiania przed innymi, żadnych zgrzytów.

Pod koniec liceum ona wyjechała z rodzicami do Francji. Na stałe. Czułam się tak, jakby mi ktoś wyrwał kawałek serca. Dosłownie. Albo amputował rękę. Bolało w każdym razie.

Nie miałam kasy, żeby pojechać do Francji, ona rzadko mogła przyjechać tutaj. Listy to nie jest pokarm dla przyjaźni. To raczej kroplówka, a nie pełnowartościowy posiłek. Z roku na rok powoli obumierały zakończenia nerwowe naszej przyjaźni. Listy były coraz rzadsze, ona się przeprowadziła za ocean, pojawiali się mężowie i dzieci, i nowe znajomości. Ludzka rzecz. Prawie straciłyśmy kontakt.

Nigdy później nie udało mi się nawiązać takiej przyjaźni. Zawsze było coś nie do końca tak, jak trzeba, zawsze z marginesem na wycofanie się, trochę warunkowo i w zastępstwie. A może po prostu zrobiłam się za stara na taką przyjaźń absolutną?

Teraz mieszka w Gdyni, czasowo i na chwilę, jak sójka, która z zimą odleci znów za morze.  Jadę tam jutro, regenerować zakończenia nerwowe naszej przyjaźni. Może takie operacje są możliwe? Zobaczymy. Ja w każdym razie ciągle mam wyrwaną z zeszytu kartkę, na której Ania napisała mi kawałek wiersza:

Nareszcie mam przyjaciela

Taki sam idiota jak ja

uśmiechnięty

Nie czyta gazet

O nic się nie martwi

Nie ma żadnej opinii na temat Europy….

Gdybym miała tak przepełniony portfel, jak mam kosz na śmieci, mogłabym kupić wszystkie stany Ameryki razem z Alaską.

Gdybym miała o tyle mniej lat, ile powinnam stracić kilogramów, seks ze mną podpadałby pod paragraf.

Gdybym miała tak pofałdowany mózg, jak mam pofałdowane koszule do pracy, wszystkie instytuty naukowe chciałby ten mózg mieć w formalinie.

Wczoraj miałam dzień kompleksów.

 W pracy wpadłam na koleżankę o rozmiarze  34, która utyskując na galopująca nadwagę, z niesmakiem rąbała główkę sałaty. Wycofałam się chyłkiem, uważając, żeby nie zahaczyć mym obłym ciałem o drzwi.

Ponieważ nie miałam już apetytu na lunch, poszłam zrobić sobie niezdrową kawę. Przy robieniu kawy wysłuchałam konwersacji dwóch koleżanek, które utyskiwały, że ich mężowie, prasując ubrania (nie swoje, koleżanek), robią zapraski na kołnierzykach. Owinęłam się szczelnie szalikiem, żeby ukryć fakt, że moja koszula nie widziała żelazka ani męża od czasów nowości.

Dobiła mnie sąsiadka, która wpadła na herbatę wieczorem i cała w skowronkach opowiedziała mi o planach na jesień: studia zaoczne, rozkręcanie własnego biznesu, treningi pływackie dla trójki dzieci w Pałacu Kultury i nowe smaki przetworów domowych. Co więcej, znam ją – ona to wszystko zrobi i jeszcze będzie miała przy tym perfekcyjnie czyste podłogi. 

Czy w takich przypadkach pomoże wizualizacja? W której, nienagannie wiotka i stylowa, w perfekcyjnie wyprasowanej koszuli, będę muskać wymanikiurowaną dłonią bukiet róż na lśniącym stole? A moje dzieci (w wyprasowanych bluzach), będa pochylać modnie ostrzyżone główki na programem fizyki dla zaawansowanych, a następnie pójdą na lekcje tenisa?

 

Zakochałam się. To było jak grom z jasnego nieba. W jednej chwili byliśmy tylko ja i on, zawieszeni w przestrzeni czasu. Wiedziałam, że to na niego czekałam od tak dawna, i miałam wrażenie, że on też mnie rozpoznaje.

A zaczęło się tak niewinnie. Wczoraj siostra wyciągnęła mnie na zakupy jako konsultanta – wizażystę. Szukałyśmy dla niej sukienki, mozolnie przebijając się przez rzędy wieszaków. Wtedy zobaczyłam go po raz pierwszy. Był taki piękny! Taki…seksi, a jednocześnie bardzo na luzie. Przypadkiem musnęłam jego rękaw – przeszedł mnie dreszcz. To był instynkt – przytuliłam się do niego, a on do mnie, aż zaniepokojona ekspedientka zaczęła nam się czujnie przyglądać. Siostra nie rozumiała, co się ze mną dzieje. Ja też nie rozumiałam, wiedziałam tylko jedno – on musi być mój! Nieważne, co na to powie mąż. Nieważne, co się stanie z moimi dziećmi. I wtedy…wtedy nadeszła ta potworna chwila – chwila konfrontacji z prawdziwym życiem. Rzuciłam okiem na metkę z ceną.

Aaaaaaa! No bez przesady, żaden płaszcz nie może tyle kosztować! Nawet jeśli jest cudownie miękkim, wełnianym, czarnym cudem z jedwabiście gładką podszewką. Musiałabym wziąć drugi etat w klubie go-go, sprzedać dzieci na narządy i wynieść do komisu aparat fotograficzny męża….

Wiedziałam, to byłoby zbyt piękne. Odeszłam, gładząc na pożegnanie cudownie miękki rękaw. Ekspedientka wróciła na swoje miejsce, moja siostra beztrosko odłożyła kieckę na wieszak, a moje serce cicho łkało. – Mój śliczny – szepnęłam na pożegnanie – czekaj na mnie. Wrócę w porze wyprzedaży. Wtedy będziesz mój!-

Dawno dawno temu, kiedy jeszcze byłam szanującą się panią redaktor, pracującą nad prawdziwymi scenariuszami, moje rozrywki zawodowe dotyczyły najczęściej wdzięcznych idiotyzmów tekstowych: kiedy to bohaterka jednego scenariusza „szła z walizką i z wdziękiem”, a w drugim „autobus na wstecznym cofał się do tyłu”.

W mrocznej epoce telenoweli pojawiły się inne cieszące umysł rozrywki. Scenarzyści telenowel są solidnymi  rzemieślnikami, którzy profesjonalnie wykonują swoją pracę. Wprawdzie i im zdarza się trochę zagubić w twardych zasadach gatunku:

redaktor – słuchaj, musisz dopisać do tego odcinka jeszcze sto słów-

scenarzysta – ale jak to? Różnych?

redaktor – błagam, wytłumacz mi, dlaczego oni w tej scenie jedzą budyń?

scenarzysta zirytowany – muszą jeść budyń, bo kredki już zbierali – (hmmmm????)

redaktor – ja mam wrażenie, że w tym odcinku widz się może pogubić –

scenarzysta oburzony na moje wątpliwości – jak się widz pogubi, to zrobimy stopklatkę i Jacek Dmoch będzie tłumaczył wszystko ze wskaźnikiem –

Ale generalnie współpraca idzie znakomicie, do czasu kiedy okazuje się, że udało im się przez nieuwagę kogoś zamrozić. Nie w sensie zmiany stanu skupienia wody, ale czasowo. Na przykład piszemy dramatyczną scenę, kiedy Manuela wkracza do gabinetu Arturra  i oznajmia:

– Nie mogę z tym dłużej czekać. Muszę ci coś powiedzieć! –

Tu zgodnie z regułami sztuki zawieszamy scenę i gładko wrzucamy scenę następną, w której pani Basia rozważa sens swojego małżeństwa lepiąc 80 pierogów, a później scenę, kiedy Andżelika robi awanturę Ryśkowi, bo zaniedbuje ich adoptowane dzieci. Następnie, żeby nie trzymać dłużej widza w niepewności, wracamy płynnie do naszej Manueli. I co się okazuje? Że w czasie tych dwóch scen Manuella już porosłaby mchem i pajęczynami na progu gabinetu.

-Zamroziliście ich w tym gabinecie – rzucam karcąco do scenarzystów, którzy usiłują wybrnąć z mrożonki możliwie najmniejszym nakładem pracy:

– To może zacznijmy scenę tak: stoję tu od godziny. Kiedy wreszcie znajdziesz dla mnie czas?

– Albo: Jak już powtórzyłam ci tysiąc razy: nie mogę być z tobą –

– Albo: nie pokazujmy wcześniej Arturra, a teraz pokażmy, że  śpi pod biurkiem i nie słyszy –

– Albo: Arturro, mówię do ciebie i mówię, że nie mogę być z tobą –  

Na szczęście zawsze udaje nam się w miarę przytomnie wybrnąć z mrożonych bohaterów i możemy zająć się innymi zagadnieniami, na przykład rozwojem akcji:

redaktor: – dlaczego oni się nie kłócą? –

scenarzysta – bo są introwertykami –

redaktor – no, ale w ogóle nie ma między nimi konfliktów? –

scenarzysta – oni mają tylko konflikty wewnętrzne –

Żeby nie było – mam ciężką, odpowiedzialną, trudną pracę:-)

 „Nie przychodź do nas więcej,… jak byłeś ostatnio to zginęły nam pieniądze- mówi Kowalski do swojego kolegi. Chyba nie sądzisz, że to ja wam te pieniądze ukradłem ? O to cię nikt nie posądza bo pieniądze się znalazły, ale- wiesz- niesmak pozostał !!!”

Jakoś tak przypomniał mi się dowcip, który opowiadał mąż. Nie lubię zmian. Od lat mam tego samego męża, ten sam zegarek, czytam taką samą prasę. Ale wczoraj miałam moment ideologicznego zawahania nad kontynuacją tego ostatniego. Bo, jak widać, można wrzucić na bloga wpis, traktujący o uprawie buraka ćwikłowego, a jeśli tylko opatrzysz go tytułem „Co na to Kościół Katolicki?”, masz gwarantowaną pierwszą na GW.  Pamiętaj, kobieto, nigdy więcej nie wpisuj w tytule nic, co się może kojarzyć! Chyba zacznę tytułować wpisy: „kupiłam nowe buty”, „ładna jesień idzie” albo „dzisiaj środa”.

Nie jestem typem intelektualisty, raczej felietonisty. Pochylam się nad szczegółem, ogół mając głęboko w dupie. I wolno mi? No, wolno. W końcu to blog, a nie rozprawa naukowa.

Zaczęłam pisać bloga, bo przeczytałam regulamin:-) Serio. Od lat zapisywałam sobie na luźnych kartkach różne teksty, dowcipy dzieci, jakieś obserwacje. Ale jakoś brakowało mi zdyscyplinowania, żeby pisać regularnie. A tu proszę – przeczytałam, że po jakimś czasie nieuzupełniany blog jest kasowany. Super! Bat na leniwca. A potem okazało się, że to, na czym mi w ogóle nie zależało, czyli hipotetyczni czytelnicy, są najfajniejszą częścią całej zabawy. Bo wirtualna rzeczywistość jakby przyspiesza bardzo powolny u mnie proces zaprzyjaźniania się i angażowania  w czyjeś życie. No, i się wciągnęłam przyzwoicie. W przeciwieństwie do powszechnej opinii muszę zapewnić, że po Internecie krąży zadziwiająco dużo mądrych, fajnych ludzi:-) I teraz pisanie bloga jest dla mnie rodzajem może zastępczych, ale jednak, relacji interpersonalnych. Tylko w takich momentach, jak wczoraj, czuję się, jakby mnie ktoś w szlafroku i kapciach wyciągnął  na skrzyżowanie Jerozolimskich i Marszałkowskiej…

PS Sorry, wiem, ze nie odpowiadam na komentarze, ale muszę teraz pochylić się z troską nam Manuelą. Jak już przepilotuję ją przez cotygodniowe perypetie, może zdążę odpowiedzieć:-)