Przyznam się do czegoś, chociaż zdaję sobie sprawę, że mogę stracić dobre imię, bo to tak jakby przyznała się, no nie wiem, do grzybicy stóp, na przykład. Czytuję mianowicie czasem pisemka plotkarskie. Zazwyczaj wprawdzie tylko u fryzjera i w poczekalni u dentysty, ale wczoraj kupiłam jedno osobiście…Z głębi serca proszę o wybaczenie intelektualistów i osoby o dobrym smaku…Ponieważ przeczytałam je w całości, co więcej, niemal z wypiekami na twarzy. Przeczytałam, że aktorka Szejbal jest szczęśliwa w macierzyństwie, a piosenkarka Górniak się przeprowadza. I że aktor Szyc przytył.

Wszystkie te wiadomości wprawiły mnie w stan przyjemnej ekscytacji, czego się szczerze wstydzę. Bo po chwili (a jednak) miałam taką refleksję, że oni, celebryci znaczy, mają totalnie przerąbane. Wyobraziłam sobie, że ja jestem taką celebrytką.

I dreszcz przerażenia przepezł mi po moim niecelebryckim karku. Bo tak: Asia pokłóci się z mężem przy kasie w kinie, czy iść na horror, czy na komedię romantyczną. Następnego dnia w gazecie widnieją nasze zdjęcia opatrzone podpisem: celebrytka Asia przeżywa poważny kryzys małżeński, znajomi pary mówią o rychłym rozwodzie.

Asia przyodziana w strój niedbały leci po marchewkę. I zdjęcia w gazecie z podpisem: celebrytka Asia przeżywa głęboką depresję związaną z rozwodem. Zaniedbała się przeokropnie, nawet idąc po marchewkę nie zakłada kiecy od Prady i szpilek.

I pół Polski bierze to osobiście i bardzo do serca. I nie daj Bóg, pociesza mnie listownie i osobiście. A ja zaczynam wątpić w sens swojego związku, skoro nawet pani Wanda z kiosku mówi mi, że to dobrze, bo to zły facet był…

Tu anegdota nastąpi, celebrycka oczywiście. Jakiś czas temu gadałam z Pewnym Znanym Aktorem, który opowiedział mi pouczającą historię.

Szedł sobie mianowicie zimową nocą ze sklepu, dzierżąc siaty pełne zakupów. Mróz, zadymka, siaty ciężkie. Wpadł na ulicy na jakiegoś podpitego pana Zenka, który radośnie ryknął pełną piersią: Ja ciebie kocham, ty (tu pada imię Znanego Aktora) swój chłop jesteś. Chodźmy się napić! Znany Aktor nieśmiało zaprotestował, bo siaty i zimno, pan Zenek intensywnie nalegał, w końcu się obraził, i równie pełnym głosem poinformował okolicę: Ale chuj z ciebie, stary, ja już cię w życiu oglądał nie będę!

– I tak straciłem widza – skonkludował smętnie Znany Aktor, i uwierzcie mi, szczerze mu wtedy współczułam.

Skruszona i zażenowana uroczyście ślubuję, że już nigdy, przenigdy nie będę czytać o cellulicie, problemach małżeńskich, zakupach i nietrafionych kreacjach ludzi popularnych. Przerzucam się na pisma ogrodnicze i wędkarskie. I na Vivę, bo tam i tak wszystko jest solidnie wykreowane i za zgodą zainteresowanych. A ja nie jestem jeszcze gotowa, żeby tak całkowicie odciąć się od informacji o nowym wystroju domku letniskowego Dody.

Nie – mam – czasu. A wydawało mi się, że wcześniej go nie miałam. Ale to chyba jak w tym dowcipie o rabinie i kozie…dołożyłam sobie kozę, to mam za swoje.

W pracy istny obłęd – albo całodniowe kolaudacje, albo całodniowe spotkania, albo dłubanie w odcinkach na czas (jestem już bliska rekordu Guinessa). Wracam z wywieszonym ozorem, i znowu gnam – albo z Lolą do groty solnej, albo do kolejnych magików od astmy, albo odbieram Miśka i jego kolegów z treningów albo z kółka szachowego, albo lecę do szkoły na kolejne zebrania.

Rezultaty moich heroicznych wysiłków są umiarkowane. Na kolaudacjach widzę, jak aktor informuje aktorkę, że zaraz przyjdzie do łóżka, słowami: „Zaraz dojdę, kochanie”, na co ona trzepocząc rzęsami mówi „Oby szybko”. Uwierzycie, że chodziło mu o przemieszczenie się z punktu A do punktu B?

W kolejnej scenie aktorka siedząca w pokoju rozmawia z bohaterem siedzącym w kuchni. Za plecami aktorki ciemne, nocne okno, za plecami aktora  promienie słońca walą w szybę. Cudu dokonali – jedno siedzi w Polsce, a drugie w Nowym Jorku chyba.

Poza tym bez przerwy czytam ostatnio scenariusze o tym, jak młoda, piękna kobieta robiąca karierę udaje się na wieś, gdzie znajduje szczęście, dobroć, naturę i zakochanego tubylca. Chyba zacznę wymiotować.

Lola poddawana kolejnym inhalacjom i badaniom kaszle nadal. Doszła jej tylko mega wysypka od wdychanych przez maseczkę sterydów, jak pakerowi na siłowni. Chyba wypieprzę to ustrojstwo. Grota solna pomaga – dopóki w niej siedzimy. Gdyby udało mi się tak wymanewrować, że Lola spędziłaby jesień pomiędzy wanną z ciepłą wodą i grotą solną, miałbym zdrowe dziecko.

Misiek  ostatnio nagrabił sobie w szkole. Temat dzisiejszego zebrania (znowu!): skandaliczne zachowanie klasy szóstej. Temat wczorajszej uwagi w dzienniczku (no dobra, pierwszej w tym roku): Misiek pluje ze schodów. Na litość boską, co skłania inteligentnego, miłego dwunastolatka do robienia takich idiotyzmów?! Mój dopisek w dzienniczku: Bardzo mi przykro. Delikwent został pouczony o niestosowności zachowania i odpowiednio ukarany.

Misiek generalnie cierpi. Bo musi się uczyć, rozumiecie…A właściwie, bo nareszcie zaczął się uczyć. Jego odporność na rodzicielskie gadki progimnazjalne wreszcie się wyczerpała. Nie zaszkodził też fakt, że w ramach kary został odcięty od komputera. Cierpi więc. Nie w milczeniu bynajmniej. W niedzielę zgubił na meczu czapkę. Nie taką zwykłą czapkę, ale Tę Czapkę – przedmiot szczerej miłości, kupioną po meczu na stadionie Chelsea, z emblematami ukochanej drużyny. Oczywiście, wpadł w depresję. Chciałam go pocieszyć, ale kiedy zaczęłam pocieszającą przemowę numer jeden : Misiek, od początku szkoły zgubiłeś już co najmniej kilkanaście różnych sztuk garderoby…..przerwał mi ponuro: I widzisz, co ta szkoła robi z człowiekiem? Taaa, Misiek i szkoła ostatnio się nie lubią.

Chciałabym….no, chciałabym troszkę zluzować. Nie sądziłam, że zacznę marzyć o tym, żeby wrócić do domu do 18 i tak sobie przez chwilę nic nie robić i nic nie planować.  Zlikwidować to mentalne centrum dowodzenia, które ostatnio opanowało moje życie. Dzień na kanapie pod kocem – chwilowo numer jeden na liście priorytetów:-)

Kciuki puścić. Odmaszerować:-)

Sorry, nie pisałam wczoraj, bo ta cholerna kolaudacja trwała jakąś nieskończoną ilośc godzin. A potem z wywieszonym ozorem poleciałam prosto odebrać Miśka z szachów i ganiałam tak z dziećmi i za dziećmi aż do 21.30, kiedy wreszcie mogłam usiąść nad odcinkami na dzisiejsze spotkanie scenarzystów. Lekko nie ma.

Ale do ad remu. Nie mam pojęcia, jak ta kolaudacja się udała, słowo.  Ja wiem, ze jestem niedoświadczona w gatunku i tak dalej. Ale na kolaudacjach mojego ostatniego serialu mogłam zamknąc oczy i wyrecytować każde następne zdanie każdego aktora. Tutaj lekko osłupiała, słuchałam zupełnie nieznanych mi tekstów – pełna improwizacja, ostało się może ze 30 procent scenariusza. Więc, jakby co – ja tego nie pisałam, ani nawet nie redagowałam. Żeby nie było na mnie:-)

Potem dostaliśmy porządnego zjoba. Znaczy, jakby to tak wytwornie…dyrekcja przez trzy godziny wykładała nam, jak fatalne są te odcinki. Tekstowo, sytuacyjnie i generalnie do dupy. A na koniec pogratulowano nam i powiedziano, ze to bardzo przyzwoity serial i te odcinki naprawdę dobrze wyszły.

No, ja jestem prostolinijna dziewczyna. Nic nie rozumiem. Znaczy dobrze było, czy źle?

Czekam na kolaudację mojej nowuniej, śliczniuniej telenoweli.

Czyli na pierwsze pokazanie nakręconych odcinków. Cała spięta jestem i zestresowana. Czuję się jak mamusia, wypuszczająca spod swych skrzydeł wychuchane, wypieszczone maleństwo, które właśnie po raz pierwszy wystąpi na szkolnym przedstawieniu.

Z fatalistycznym przeczuciem, że będzie tak, jak zwykle. Jak będzie dobrze, powiedzą „ale świetnie wyreżyserowane”, jak będzie źle, powiedzą „bo scenariusz do dupy”. Normalka.

Ale się denerwuję. A za późno, żeby po Nerwosol do apteki lecieć. Idę poszukać melisy w szufladzie. I wdech…i wydech. No jak nic, medytacja byłaby jak znalazł. Bo coś tak czuję, że to będzie kicha. No, przecież musi być, w końcu to telenowela, a nie Bergmann.

Już? No dobra, idę, trzymajcie kciuki, żeby była mała wtopka, takie podtopienie, powiedzmy, a nie powódź:-)

Asia nie pisała, bo się ukulturalniała. Tak, proszę państwa, nawet mi się zdarza zanurzyć w kulturze nieco wyższej. Byłam na koncercie Cohena mianowicie. Ja nie wiem, czy wypada tak pisać o żywej legendzie, ale Cohen jest uroczym, niedużym starszym panem w kapeluszu, i miałabym szczerą ochotę przejść się z nim na spacer po Łazienkach. Ale koncert na Torwarze, w mega hali z trybunami pełnymi plastikowych, upiornie niewygodnych krzesełek, to lekka pomyłka. Bo przy słuchaniu Cohena, nie wiem, jak wam, ale mnie się włącza od razu tryb: klubowe fotele, przyćmione światło i kieliszek wina. Ale co ja będę narzekać, pewnie to była ostatnia szansa na zobaczenie barda moich młodzieńczych lat.

Kobieta światowa, szykując się taki koncert – a wydarzenie to wszak podniosłe (podobno był nawet Wałęsa, nie wiem, bo rozmiary Torwaru nie pozwoliłyby zobaczyć nawet żyrafy siedzącej w pierszym rzędzie) – wykonałaby z pewnością szereg czynności wstępnych. Nóżki mianowicie by wydepilowała, wpadłaby do pani Lucynki na ułożenie włosów, a do pani Wioli na paznokcie. Wyprasowałaby jedną ze stosownych ku temu kreacji, a następnie, sącząc kieliszek wina, czekałaby spokojnie na taksówkę.

Kobieta wiejska, posiadająca dzieci w wieku szkolnym, także starannie przygotowuje się do wyjścia.

Punkt 1.  błaganie. – Kochana, ja wiem, że jutro poniedziałek, ale błagam, czy Lola może u was nocować? Obiecuję, pogadam z nia, będzie grzeczna jak anioł i na pewno chętnie wstanie rano do szkoły. –

Punkt 2. pakowanie. Plecaki młodych do szkoły na jutro, reklamówka z rzeczami Loli, leki, szczoteczka itp, drugie śniadanie dla Loli, żeby już mojej siostry tym nie obciążać

punkt 3. logistyka. – Misiek, jesteś pewnien, że sobie poradzisz? Tu masz kolację, tu szachy. Sprawdź, czy odrobiłeś wszystkie lekcje i nie oglądaj telewizji, tu telefon do dziadków, a jakby co, dzwoń do nas. Nie otwieraj nikomu. I przebierz się w pidżamę o 22. I..na pewno chcesz zostać sam?

punkt 4. transport Loli do cioci. – Nie marudź za bardzo przy jedzeniu. Jak będziesz bardzo kaszleć, tu masz swoje dyski do wdychania. Przypomnij cioci, żeby ci nie dawała kołdry puchowej, bo się będziesz dusić.

punkt 5. poprawianie urody. Cholera, jak mało czasu, ale zdążę się przynajmniej uczesać. No, już. Gotowe. Idziemy.

Wycieńczona, padam na fotel w samochodzie, marząc o drzemce i wygodnym miejscu do siedzenia.

No, ale uczestniczę w podniosłym życiu kuluralnym i nikt mi tego nie odbierze:-)

Nie, niech jeszcze nie pada! Jeszcze raz usłyszę, że za tydzień ma spaść śnieg, wyciągnę z torebki spluwę. ŻADNEGO ŚNIEGU,  proszę. Jeszcze chociaż przez ten miesiąc. A tu codziennie słyszę na okrągło – zmieniłaś już opony? Bo podobno ma padać śnieg… Jak tam, drewno kupione? Bo podobno….

Stanowczo odmawiam przyjęcia do wiadomości faktu zbliżania się zimy. Kiedy mieszkałam w bloku, byłam w stanie zaakceptować uciążliwości typu – dozorca nie odśnieżył chodnika, czy dziecku trzeba nowe rękawiczki kupić.

Odkąd jestem twardym podwarszawskim traperem, wiem, że do wiejskiej zimy trzeba się przygotować jak na wojnę:

drewno do kominka kupić, rośliny w ogrodzie owinąć i obsypać korą, piasek i łopatę przygotować, żeby dostać się do garażu, komin uszczelnić, żeby znów łazienki nie zalało, butlę turystyczną napełnić, bo przecież znów śnieg zerwie linię elektryczną, opony zmienić, niedźwiedzia ubić…nie, chyba się rozpędziłam, wróć.

W każdym razie zima to skomplikowane strategicznie przedsięwzięcie. A ja jeszcze chcę siedzieć na tarasie i patrzeć na czerwone dzikie wino, prześwietlone jesiennym słońcem i wydłubywać ostatnie zagubione w liściach poziomki i jeżyny.

Moja artystyczna wizja nie obejmuje zwałów odrażającego białego puchu walającego się wszędzie jak resztki styropianu z budowy.  A może dałoby się tak szybciutko utopić Marzannę? To podobno przegania zimę. Tylko nie wiem, czy październikowa Marzanna też się liczy?

Nie piszę, nie dzwonię. Jestem niewyspana  i zniechęcona. Do północy walczyłam wczoraj z astmą Loli. Biedna mała. Miałam wrażenie, że kaszel rozerwie jej żebra. Wszystkie wziewy, sterydy, otwieranie okien, wanna z ciepła wodą pomagały na kwadrans. W końcu siedziałam na podłodze przy jej łóżku i beczałam z bezsilności, słuchając rzężącego oddechu Lolki.

Nie mam siły. Nie mogę patrzeć na jej pergaminowo białą buzię i fioletowe podkówki pod oczami. Chciałabym mieć magiczny lek albo magiczne miejsce, żeby zabrać ją tam, gdzie będzie mogła normalnie oddychać.

Sorry, może jak się wyśpię, będę bardziej optymistyczna…