Dzisiaj mam urodziny.

Kolejne, hmmm. Składam sama sobie serdeczne gratulacje za przeżycie kolejnego roku we względnym zdrowiu psychicznym. W sumie to robi się coraz łatwiejsze z każdymi kolejnymi urodzinami:-)

Kiedyś uważałam, że jestem piękna i głupia. Dość szybko zorientowałam sie jednak, że jestem brzydka i mądra. Po latach moja samoocena ustabilizowała się w strefie stanów średnich, co pozwala mi patrzeć w lustro, choć  wyłącznie w celach kosmetycznych, i odezwać się w towarzystwie, choć nie zawsze błyskotliwie.

To dziwne, ale właściwie lubię mieć urodziny.

Lubię cezury, punkty zwrotne akcji, podsumowania i listy postanowień. Lubię dostawać koślawe laurki, niedźwiedzie uściski i prezenty od rodziny. A dzisiaj dostałam w prezencie słońce i 16 stopni:-) Dzięki, listopadzie…

A wszystko zaczęło się od błyskotliwego pomysłu mojego ojca, który przepojony idealistycznym stosunkiem do rzeczywistości postanowił zabrać wnuczęta na film „Zakochany Wilczek”. W 3D, rzecz jasna. Żeby nie było za łatwo, postanowił pojechać pociągiem. My, wieśniacy, rzadko mamy okazję przemieszczać się komunikacją inną niż samochód, więc dla dzieci to atrakcja. Kiedy zaczęlismy liczyć amatorów Wilczka, wyszło nam, że do stolicy udajemy się w składzie: Ola i Kuba (czyli moi siostrzeńcy), Misiek (pogardzający animacją 3D, ale zdeterminowany zjeść swój przydział nachos z sosem serowym), Lola i jej przyjaciółka Madzia, która akurat u nas nocowała, więc załapała się przypadkiem. Oraz – główny menago Dziadek, menago pomocniczy Babcia i animator młodzieżowy Asia. Cel: Złote Tarasy. Środek tranportu – pociąg podmiejski. Dzieci – pięcioro.

– Daleko jeszcze?- to pytanie pomnożone razy cztery (Misiek się alienował z wyżyn swoich 12 lat) padło jakieś dwadzieścia razy. Odpowiedź była niezmienna – 10 minut, bo mi się nie chciało patrzec wciąż na zegarek. Kiedy Lola pytała znowu po jakimś czasie, odpowiadałam – No przeciez ci mówiłam, że 10 minut –

Wysypaliśmy się na dworcu jak stado kurcząt, nerwowo jeszcze raz przeliczając dzieci. Wciąz było pięcioro, uff. Złote Tarasy stały się przedmiotem zażartej licytacji, a licytacja przedmiotem ubawionych uśmiechów wytwornych warszawiaków – A ja tu byłam! – – A ja byłam dwa razy! –  – Phi, ja byłem co najmniej cztery – nawet Misiek, starannie unikający przyznawania się do nas, nie wytrzymał i zalicytował.

Sama radość! Schody, takie fajne, ruchome i tak ich dużo…- Uwaga na nogi! Wciaz mamy pięcioro? A gdzie Misiek? Dziewczyny, nie zmieścicie się we trzy! Ola, uważaj, schody się kończą! –

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć..dobra, zgadza się.

Zbieranie zamówień na okołokinową konsumpcję zajęło mi bardzo nerwowe dziesięć minut, kiedy to młódź wybierała, zmieniała zamówienia, i jeszcze raz zmieniała, i ustalała, kto z kim je popcorn…Dziadek, jako pomysłodawca, został wybrany na ofiarę, czyli opiekuna kinowego. Zgodził się tak łatwo, że przypuszczam, ze jednak sam  miał ochotę obejrzeć Wilczka w 3D. Pomogłam mu usadzić nasze kurczątka, wciskając do łap popcorn, okulary i picie, i uciekłam.

Uciekłam w podskokach, żeby razem z matką rodzoną zażyć wolności. Wolność miała smak grzebania w ciuchach, obwąchiwania absolutnie boskich kozaczków i smak gorącej czekolady z Wedla. Skończyła się boleśnie i zaskakująco szybko.

Apel dla wychodzących z kina: raz, dwa, trzy, cztery, pięć…Jak dotąd, sukces. Teraz pizza – jak się pogrążać, to z rozmachem. Szczebioczące stadko: A wiesz, ciociu, a wiesz, Babciu, a wiesz, Mamo, a ten wilczek, a mi sie podobało, a to było fajne…..powoli przemieszczało się w stronę pizzerii. Łowiąc po drodze spojrzenia pełne ubawienia (słodkie dzieciaczki), politowania (ludzie nie powinni mieć tyle dzieci, cud, że wszystkie  mają buty), irytacji (czemu w ogóle istnieją na świecie bachory, które zastawiają ruchome schody), dosterowaliśmy grupę mieszaną (plus Misiek, który szedł z boku, udając, że on osobno) do największego stołu w pizzerii.

Za ogromny sukces uważam fakt, że nasza mała piątka przyswoiła pokarm, nie tłukąc niczego, nie rujnując sobie ubrań i nie została wyproszona za zbyt głośne zachowanie. Nam, dorosłym, jakos apetyt odebrało.

Wróciliśmy w niezmienionym składzie – mama zwierzyła mi się, że nigdy w życiu tak często nie liczyła do pięciu. Stanęliśmy wszyscy (jeszcze raz: jeden, dwa, trzy, cztery, pięć) na peronie, niebo ciemniało, wiał lekki wiatr znad jeziorek, przynosząc zapach lasu i jesieni.

– Ale tu u nas fajnie – pisnęła Lola.

– I tak ładnie pachnie – poniuchała Ola

– Cicho tak – westchnęłyśmy z mamą.

Wszedzie dobrze, ale w domu najlepiej. Wieśniacy wrócili do siebie.

PS Ten wpis dedykowany jest absolutnie genialnym istotom: matkom trojga i więcej dzieci, z uznaniem za zachowanie zdrowia psychicznego:-)

Czczę niepodległość. Ze wszystkich sił. W duchu tej wolności doprowadziłam do blasku dom i zebrałam trzy worki suchych roślin z ogródka. Upiekłam szarlotkę – trochę niefortunnie, bo chyba powinnam mazurka, i zrobiłam na obiad łazanki z sosem, z ubolewaniem odnotowując brak podobieństwa do bigosu i innych potraw narodowych. Kotłowałam się z dzieciakami i łaziliśmy po okolicy, ale koniec tego, bo zaczyna właśnie lać.

Moje dzieci, prawidłowo wyedukowane patriotycznie, śpiewają „My, pierwsza brygada” i tym podobne pieśni. Swoją przynalezność narodową zaznaczali też w szkole, nosząc w środę biało – czerwone kotyliony. Które, zaznaczam, wykonywałam poprzedniego wieczoru razem z Miśkiem pod kierunkiem Loli.

– Rany, kto w ogóle wpadł na taki pomysł – wymamrotałam wściekła, międląc oporną bibułkę, która odmawiała uformowania się na okrągło.

– Prezydent Komorowski – odpowiedział równie zgnębiony Misiek – i coś tak mamo czuję, że właśnie stracił nowe pokolenie wyborców –

Jednym słowem robię to, co robią zazwyczaj samotne matki dzieciom. Mąż albowiem oddalił się w celach edukacyjno relaksacyjnych do słonecznej Hiszpanii, gdzie przebywa aż do poniedziałku. Dzwoni i mówi, że tęskni. Ha! Też mogłabym tęsknić z jakiegoś miłego miejsca!

Po niedzielnym sponiewieraniu doszłam wreszcie do siebie, choć trochę powoli mi to szło. Wiek już nie ten i w ogóle… Bo ja rzadko chadzam na imprezy. A na TAKIE imprezy – czyli darmowe drinki i bez męża u boku – jeszcze rzadziej. Więc, hmm, otwarłam się na nowe możliwości. I tak  dobrze (tu czekam na pochwały), że moja kreatywnośc ograniczała się do alkoholu.

Normalnie się nie upijam. Never. Mam wmontowaną blokadę: jak już czuję, że mam dość, szybko się zwijam. Ale w niedzielę wpadłyśmy z koleżanką na, jak się okazało, zgubny pomysł. Postanowiłyśmy mianowicie próbować po kolei wszystkie drinki z karty. Były żółte, niebieskie i różowe, po czwartym zgubiłysmy rachubę, które już piłyśmy, więc możliwe, że trochę mogłyśmy dublować. Pamiętam wszyściutko – do piątego drinka. A potem też….Ale jakby słabiej. No cóż…było, minęło…grunt, że nie doszłam do etapu, który do tej pory wypominają mi przyjaciółki ze studiów (śpiewanie w dość chwiejnej tonacji „Chryzantemy złociste”, siedząc pod stołem). Bo ja już jestem poważna i rozsądna. Szalenie.

Trzy dni…Upojne dni Nie Chodzenia Do Pracy. Od razu zobaczyłam przyszłość w bardziej radosnych barwach. Oczywiście do momentu, kiedy siadłam przy biurku i przeczytałam stos emaili, w większości roztrząsających Najistotniejszy Problem Zawodowy – jak zorganizować pracę zespołu, żeby dotrzymać terminów, a jednocześnie nie oddawać całkiem gównianych odcinków (gwoli wyjaśnienia – w  tej chwili wydaje mi się to całkowicie awykonalne).

Ale miałam te trzy dni i nikt mi ich nie odbierze.  Byliśmy w lesie – liście, dużo liści. Wszystko szeleści i pachnie. Dzieci kotłowały się w stosach liści, a mąż z nawiedzonym błyskiem w oku ganiał z aparatem, skakał i czołgał się, żeby uchwycić słońce na mchu i puchate trawki.

Uprawialiśmy też sporty..Mąż na stare lata (tfu, wróć, w dojrzałym wieku młodzieńczym) zapragnął dorównać Miśkowi (bo ostatnio ciągle przegrywa z nim w szachy, co fatalnie wpływa na jego samoocenę) i kupił sobie rolki. Tak na moje oko radził sobie nieźle – w każdym razie przemieszczał się dość płynnie w obranym kierunku. Ale chyba coś poszło nie tak, bo kiedy wrócili, Misiek z podejrzanym błyskiem w oku relacjonował, jak to tata stracił równowagę w wąskim przejściu i huknął. Huknął malowniczo i skutecznie, obtłukując sobie godność i kość ogonową. Obolałemu mężowi zasugerowałam podłożenie sobie następnym razem gazety pod spodnie, co spotkało się z niczym nieuzasadnioną wroga reakcją i propozycją, żebym sama spróbowała. On chyba żartuje! Już dawno głoszę tezę, że hasło „sport to zdrowie” jest bardzo przereklamowane.

Sama jednak zostałam zmuszona do rekreacji, a raczej sportu wyczynowego, czyli biegania za rowerem Loli. Młoda opanowuje technikę dość wybiórczo – umie ruszać, zatrzymywać się, a także jechać przed siebie, hmm, szybko jechać przed siebie. A także wykonywać skręt, ale wyłącznie pod kątem 90 stopni. Po wykonaniu dwóch rund kłusem naokoło osiedla (mamo, boję się, musisz byc obok) nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Dobra, nowa metoda: wsiadaj i jedź, ja będę kierować zdalnie.  Lola rusza, rusza, a następnie oddala sie niczym wicher wprost przed siebie. Zaraz stracę ją z oczu. Wrzeszczę więc: Looolaaa!! Zawracaj!!!

– Nie umieeeemmmmm!!! Mamooo!! Ratuj!!!! – dolatuje mnie zrozpaczony głosik Loli, niknącej gdzieś w oddali wciąż na wprost, które to  „nawprost” zaraz się skończy i Lola nieuchronnie zbliża się ku:

a) nieuniknionej zagładzie, jak dinozaury

b)konieczności wykonania skrętu

c) bliskiego spotkania z ogrodzeniem

Hamuje tuż przed ogrodzeniem. Ja w międzyczasie dostaję zawału. Lola dostaje ataku histerii, bo „ona się boi i się nigdy nie nauczy”. Obie dyszymy jak gończe ogary. Ja pitolę – posiadanie dzieci wiąże się z naprawdę dużym stresem!

A także z poświęceniem i wysiłkiem: mimo wstrętu do przeszczepiania obcych kulturowo świąt zostałam zmuszona przez moje, wychowane na amerykańskich kreskówkach, potomstwo do:

nabycia i powycinania ogromnej dyni, która, umieszczona na tarasie świeciła cały wieczór upiornym blaskiem,

wykonania halołynowych wypieków,

a co najgorsze, do pozwolenia Loli na chodzenie w przebraniu po osiedlu.

Co wiąże się się nie tylko z moim mało entuzjastycznym stosunkiem do tego zwyczaju, ale także z ryzykiem, że na naszym ultra katolickim osiedlu dziecię dostanie w łeb od nadgorliwej pańci. Ale Lola była jednym wielkim żebraniem – przez kilka lat z zawiścią obserwowała brata, który zbierał cukierki i widziałam, że jeśli jej nie pozwolę na chociaż ten jeden raz, będzie miała poczucie niesprawiedliwości życiowej. Poszłam z nią  do rodziców koleżanki, z którą się umówiła, żeby się upewnić, że nie będą łazić same.

– Spokojnie – powiedział tata – ja z nimi pójdę, tylko  do kilku znajomych domów. Bo w zeszłym roku jedna pani zwyzywała nas od satanistów i nazistów.-

Lola wróciła rumiana, zdyszana i tak szczęśliwa, że machnęłam ręką na moje ideologiczne wątpliwości. Chrzanić to! W końcu nie po raz pierwszy odpuszczam własne teorie i przekonania, żeby tylko  uszczęśliwić własne potomstwo.