Ostatnio potwornie dużo czytam. Zaobserwowałam z niepokojem, że to już nie jest takie relaksacyjne czytanie, ale rodzaj książkowej bulimii. Złapać, łyknąć niezależnie od wartości odżywczych, wydalić z mózgu, i następna, i następna… W sumie nic dziwnego, niektórzy  zagłuszają stresy kompulsywnym jedzeniem, a ja kompulsywnym czytaniem. A że ostatnio praca mnie mocno stresuje, to po ośmiu godzinach czytania za biurkiem łapię w domu dowolną zadrukowaną treść i pochłaniam łapczywie.

Pocieszające jest to, że poniekąd przy okazji przeczytałam kilka naprawdę dobrych książek, na przykład nową książkę Margaret Atwood „Rok potopu”. Zupełnie inna, niż moje ulubione do tej pory, ale po pierwszych trzech rozdziałach złapałam rytm i wsiąkłam.

Mam też na koncie niepowodzenia. „Erynie” Krajewskiego na przykład. Przysięgam, usiłowałam to przeczytać przez tydzień chyba i nie dałam rady. W połowie zorientowałam się, że wciąż nie jestem zainteresowana, kto zabił, jak komisarz to odkryje, i że generalnie nie znoszę głównego bohatera.

Ale przy okazji po raz kolejny odkryłam siłę pierwszych zdań. To jest jak odwijanie sreberka z czekolady – jeszcze się nie wgryzłam, a już ślinię się łakomie, jak będzie smakować reszta.

Są takie książki, których pierwsze zdania dają przedsmak całości, w tak sprytny sposób, że po przeczytaniu wracam do tego początku, żeby się upewnić – tak, to faktycznie się wiąże z resztą:-)

„Mając niespełna lat trzynaście, mój brat Jem doznał skomplikowanego złamania ręki w łokciu”. Tak się zaczyna „Zabić drozda”. I słowo daję, kiedy przeczytasz całość, wracasz do tego zdania, bo okazuje się że piętrowa, skomplikowana i wzruszająca historia kończy się faktycznie właśnie tak – złamaniem ręki chłopca.

„Wiem,  że kiedy wstawałam w piątek rano, czułam się dobrze; byłam najwyżej nieco bardziej otępiała niż zazwyczaj” –  to początek „Kobiety do zjedzenia” Margaret Atwood – banalna rozbiegówka do niemal psychotycznych jazd bohaterki. Kiedy to czytam, myślę sobie: ile ludzkich historii mogłoby się zacząć tak prostym zdaniem?

Niestety, żadna ze mnie intelektualistka. W mojej fazie bulimicznej pożeram z równym smakiem arcydzieła i gnioty, chociaż nawet tymi ostatnimi zdarza się zadławić. (Jeśli ktoś miałby ochotę nabyć „Pocałunek ciemności” Laurell Hamilton, szczerze odradzam, chyba że ma ochotę wczuć się w bogate, choć perwersyjne życie erotyczne półelfów).

Ale chyba zaczynam zwalniać. Od wczoraj czytam tylko dwie książki równocześnie. Z czego jedna to  „Polska Kuchnia Domowa”. Mam nadzieję, że niejako przez osmozę nabiorę chęci upieczenia czegoś na święta…Jestem przy dziale „Drób”, może zdążę dojść do „Ciast i deserów” przed Wigilią?

Czyli Dziury ciąg dalszy.

Faktycznie, muszę przyznać, że Dzień Dziury był zaiste dziwnym dniem, obfitującym w dziwne wydarzenia. Z góry zaznaczam, że pisze prawdę i tylko prawdę i nie dodałam nic do naszych redakcyjnych niedoli…

Wróciłam, mokra  i ociekająca szambem, do domu, żeby się przebrać. Bo pal licho wodę w butach, ale ten subtelny aromat, unoszący się wokół mnie, przywodził na myśl wiosenne nawożenie pól gnojówką, a nie jest to skojarzenie, jakie chciałbym budzić w kolegach scenarzystach.

Przebrana pobieżnie w suche byleco pognałam na spotkanie. Pognałam oczywiście tylko w przenośni, bo w międzyczasie zaczął padać śnieg, który automatycznie sprawił, że nawet szczeniak jamnika przegoniłby sznur samochodów na wylotówce miasta. Może i dobrze, bo Stefan, obrażony moimi insynuacjami, przy każdym zakręcie zdradzał chęć odpoczynku w  najbliższym rowie.

Ponieważ byłam wciąż przemarznięta, mocno spóźniona, zmęczona i głodna, wpadłam na parking przed halą w stanie wściekłej furii. A że furia odblokowuje moją skłonnośc do bluzgów, wyskoczyłam z samochodu z taką wiąchą na ustach, ze każdy praski żul pokłoniłby mi się w pas.

Ku mojemu zdziwieniu wpadłam na moich scenarzystów, którzy zamiast siedzieć i planować życie Arturra, otaczali główną scenarzystkę, mrucząc pocieszające murmuranda.

– Samochód mi ukradli – Marta podniosła na mnie oczy zranionej sarny – z garażu.  Ukradli. Moją Tojotkę kochaną –

Faki zamarły mi na ustach. Przyłączywszy się pocieszeń, zwierzyłam się przy okazji z własnych porannych rozrywek, po czym niebacznie spytałam scenarzystkę Ewę, czy już wyjaśniła dziwny wypływ kasy z jej konta, który tak przeżywała przy ostatnim spotkaniu.

– Tak, k… – bluznęła niezwykle spokojna zazwyczaj Ewa – pewnie, że tak. Okazało się, że na mój ukradziony dowód ktoś wziął kredyt, a teraz z odsetkami narosło mi tego podobno 10 tysięcy. I nie wiadomo, czy to się w ogóle da odkręcić! –

Poczułam, ze w środku buduje mi się coś, czemu muszę dać ujście, bo zaraz ekspoduję i zniszczę halę zdjęciową.

– Czy ktoś jeszcze – wrzasnęłam – czy ktoś jeszcze powie coś gorszego, co może to wszystko przebić? –

Scenarzysta Krzyś dyplomatycznie odsunął się na kilka kroków, po czym wyszeptał:

– Byłem w kuchni. Nie mają mleka do kawy…-

I zapadła grobowa cisza.

Nie lubię jeździć zimą po naszej jedynej przelotowej asfaltówce przez wieś. Dwie wąziutkie koleiny wyżłobione w sniegu są tylko pozornie czarne i suche. Każdy minimalny ruch kierownicy sprawia, że Stefan (mój samochód znaczy) rusza w pląsy jak uczestnik Tańca z Gwiazdami. Dlatego wczoraj ruszając spod domu rodziców radośnie przypomniałam sobie o skrócie, który pozwoliłby mi uniknąć sporego odcinka tej pląsawicy drogowej. I tak sobie kalkulowałam w swojej bystrej główce: skoro mam jeszcze dwie godziny do spotkania wyznaczonego na hali produkcyjnej, zdążę spełnić życzenie mojej matki, czyli kupienie opłatka…Bardzo lubię spełniać życzenia moich rodziców, których wzrusza nawet fakt, że dzwonię z pytaniem, czy nie kupić im bułek. – Miło mieć takie troskliwe córki –  powiedzieli, gdy wychodziłam – też chętnie ci pomożemy, jakby co –

Skrócik był przyjemny, droga wprawdzie całkowicie pokryta grubą warstwą śniegu, ale przejezdna. Na zakręcie, o dziwo, przecinał ją wartki strumyczek. Który przejechałam z fasonem, żeby ułamek sekundy później poczuć trzask i łupnięcie. Och, Stefan, sieroto jedna! Jak mogłeś nie zauważyć, że pod śniegiem jest lód, a pod lodem – półmetrowej głębokości Dziura, wyżłobiona przez strumyczek! Ale nas wpakowałeś! (czy wszyscy już zauważyli, że w chwilach kryzysu chętnie spycham winę na kogoś innego?).

Wyszłam, żeby ocenić szkody. Prosto w podstępną i niewidoczną kontynuację Dziury, a wtedy lód się załamał pod moim ciężarem (nie, no to była cienka warstwa lodu, o taka cieniuteńka, uwierzcie), w związku z czym malowniczo chlupnęłam po kolana w wodę. W wodę? No, nie wiem, dziwny ten zapach…Taki, hmm, organiczny…

Ach, no już wiem, co to za strumyczek – szambo nielegalnie puszczone z pobliskich domostw! Ślicznie, po po prostu ślicznie, Stefan i ja tkwimy po kolana i opony w szambie, i jakoś tak smutnawo mi się zrobiło i samotnie.

– Tato…pamiętasz, wspominałeś coś o pomocy? Bo ja chętnie skorzystam. Tylko weź kalosze –

Przyjechał tata. Z odsieczą i łopatą.  Łopata nie była szczególnie pomocna przy szambiastym strumyczku, ale tata owszem. Pchał. Ja pchałam na zmianę. Stefan jęczał i dymił. Dziura trzymała mocno. Zatrzymała się Pani z Psem.

– Musi pani zadzwonić do gminy, żeby wreszcie coś zrobili  z tą Dziurą –

Na szczęście na tym skończyła z kreatywnymi pomysłami, bo nie sądzę, żeby ci z gminy chcieli się taplać ze mną w strumyczku, i też zaczęła pchać. Tata pchał, Pani pchała, Pies, nie doceniając powagi sytuacji cieszył się z zamieszania, Stefan dawał z siebie wszystko. Ja zamieniłam się z tatą, który jako ćwierćinwalida po niedawnym upadku z drabiny nie bardzo się do pchania nadawał. Spod kół buksował śnieg z rozpuszczonym szambem.

Zatrzymał się Pan w Landroverze. Farciarz, ten to takie Dziury jednym skokiem załatwia. Pan się dołączył. No i  Pani w Czerwonym Opelku też, bo nie miała wyjścia – i tak zastawiłam cały skrót.

Rany boskie, jak w „Rzepce” normalnie, tylko boćka brakuje….

No i pchaliśmy, pchaliśmy, Dziura radośnie pluła szambem, Stefan wyrażał frustrację, Pies się cieszył. Jakąś godzinę to trwało. Ale  wypchaliśmy. Wyglądałam cudnie – do pasa niemalże pokryta śniegiem i szambem, w butkach pływały mi skarpetki, kurtka jak po zwiedzaniu kanałów – idealna kreacja na spotkanie ze scenarzystami. Stefan też nie był w najlepszej formie i łypał na mnie oskarżycielsko reflektorem. Co? To nie moja wina! To ty nie zauważyłeś Dziury, nie ja!

Grzecznie wyraziliśmy sobie różne tam wdzięczności i inne, rozchodząc się do samochodów, kiedy usłyszeliśmy głos Pani z Czerwonego Opelka, która właśnie ruszyła: – Przepraszam, ja właśnie wpadłam do takiej samej dziury, mogę państwo…?-

-Musi pani zadzwonić do Gminy…- prawie ugryzłam się w język, żeby się nie podzielić mądrością. Opelka też wypchalim.

Teraz mam potworne zakwasy. Kompletnie zniszczone buty o zapachu szamba. Wszystko łacznie z kurtką do prania. Katar jak cholera. Samochód prosto z Camel Trophy. Uraz do skrótów. Siwe pasemko na skroni. Nerwowy dygot na widok śniegu.

Mam dzwonić do gminy, żeby pokryli straty? Czy poczekać w domu na zwolnieniu lekarskim aż do wiosny? No, i czy mam przeprosic Stefana? Bo to, że mam unikać skrótów, to już sama wiem….

Ponieważ dzisiaj jestem naprawdę zła. I zaczynam poważnie myśleć o zmianie pracy, a to już niedobrze, bo jestem dość zrównoważoną osobą i byle co mnie nie wkurza.

Nie lubię telewizji. Nie lubię środowiska telewizyjnego. Chwilowo bardzo nie lubię mojej pracy. Nie od strony merytorycznej, tylko organizacyjno – projektowej. Ostatnio coraz częściej czuję się tak, jakbym została zatrudniona w firmie X do, powiedzmy zamiatania. A mój szef codziennie dorzucał mi kawałek podłogi więcej, potem uznał, że przy okazji mogę polerować meble, a później zarządził, że mam stanąć przy taśmie produkcyjnej, podpisać umowy z kontrahentem i zająć się reklamą produktu. Wszystko przy pomocy tej samej szczotki, którą dostałam na początku pracy…

Chrzanię taki system. Chrzanię taką robotę.

Nie macie pomysłu na fajne zajęcie dla absolutnie nie przebojowej,  introwertycznej, dość oczytanej kobiety w wieku średnim?

Kasa w Biedronce odpada (nie wytrzymam tak długo bez sikania), odśnieżanie zbyt sezonowe, nianią nawet dla swoich dzieci byłam kiepską, gotuję nędznie…

Za to czytam w trzech językach ( z tego w dwóch rozumiem to, co czytam), mam obszerną wiedzę na mnóstwo kompletnie niepotrzebnych i nieżyciowych tematów, znam się na pracach ogrodowych i wystroju wnętrz, ponadto umiem udzielać błyskotliwych, choć nie zawsze spotykających się z uznaniem porad na dowolny temat. Jakieś oferty?